Dolle Mina

Noortje,Britse korthaar,poesje,lilac-tortieIk ben altijd gek op dieren geweest. Thuis hadden we een kat of een hond met het liefst nog wat kleine knaagdieren of vissen in mijn slaapkamer, na veel overredingskracht bij mijn moeder natuurlijk. Toen ik later op mezelf ging wonen, was het vanzelfsprekend dat er een huisdier kwam en dus koos ik voor een kat omdat het een dier is dat je goed kunt houden als je een volle week werkt. Het werden er uiteindelijk drie. De eerste was een pers, Felix, een wollige kater die overal met me meeging en al in de gang op mij zat te wachten als ik mijn schoenen aandeed, als bleek dat hij een keer niet mee mocht liet meneer daar zijn ongenoegen duidelijk over blijken. Toch werd hij een beetje sikkeneurig, misschien van eenzaamheid, dacht ik. Dus besloot ik er nog een kater bij te nemen, Beertje, een prachtige donkergrijze korthaar. Beertje heeft het altijd moeten afleggen tegenover de dominante Felix, het huis was zijn domein en dat liet hij duidelijk blijken. Ook toen Beertje later een grote en sterke kater was en Felix fysiek minder sterk leek, liet het dier zich gewillig op de kop zitten door de humeurige pers. Enthousiast als ik was, dacht ik de gespannen verhouding te verlichten door er een roodharig poesje bij te nemen, Minou. Mijn tactiek leek vruchten af te werpen en het drietal kon redelijk met elkaar overweg, waarbij Beertje en Minou al snel een stel vormde, en Felix in een dolle bui nog steeds op een slapende Beertje kon springen terwijl hij hem dan net zolang in bedwang hield totdat de arme kat het op een kermen zette. Minou heeft zelfs nog een nestje gehad en hoewel ik hoopte dat Felix de vader zou zijn, hij deed er in ieder geval behoorlijk zijn best voor, werd de kitten een mengelmoes van rood en grijs en bleek Beertje overduidelijk de trotse vader. Mooi was het moment dat Minou de beide katers het poesje liet zien. Ik had haar apart van de nieuwsgierige katers gezet, maar ze vond geen rust. Pas toen zij de katers trots het poesje had getoond, waarbij zij letterlijk voorop liep en hen naar de mand leidde, en beide katers weer waren afgedropen, had ze eindelijk de rust om al haar aandacht aan haar jong te schenken. Prachtig om te zien.

Weer later maakten we kennis met Spike, een stevige, vierkante kater met een brede kop, omdat hij de kat van familieleden terrorriseerde en wij hem wel een kansje wilde geven. Omdat hij uit het asiel kwam, had hij wel een verleden en dat kon je merken. Spikey ging door met het terrorriseren, maar nu waren het de katten uit de buurt. Ook honden die zich in onze tuin waagden, waren de klos, hoewel hij buiten zijn territorium eerder een hond dan een kat duldde. Wel was hij zeer sociaal voor mensen, steevast ontvingen zij een uitgebreide begroeting die soms erg langdradig werd. Toen Spike uiteindelijk door ziekte werd geveld, misten wij zijn gezelschap behoorlijk. Ook nu weer een bijzondere ervaring toen er een aantal weken later diverse katten in onze tuin verschenen(een voor ons onbekend fenomeen omdat Spikey de tuin altijd bewaakte) en heen en weer langs de pui liepen naar binnen starend, op zoek naar onze Spike..

Na een half jaar besloten wij opnieuw voor een huisdier, Noortje, een grijs, beige Britse korthaar met gouden gloed in de ogen, officieel Lika van de Lvov. Lika van de Lvov, Britse korthaar,poesje 

We hebben haar nu ruim een week, maar dat het een heel portret is, beseften we al na een paar dagen. Ze komt uit een nest met twee grijze broertjes en kon het volgens de eigenaar ook goed vinden met een hond, ook wel een kenmerk voor dit ras, vriendelijk, makkelijk in gezelschap van andere dieren, slim, een soort 'hond'kat. Dat klonk veelbelovend, zo vonden wij. De tweede dag dat Noortje bij ons was, leek ze al een beetje te wennen en had ze zich inmiddels al een plaatsje in de slaapkamer veroverd als wij naar boven gingen. Ook liep ze ons steeds achterna, soms net een duveltje uit een doosje, dan liep je ergens heen en hup daar zat ze weer. Die dag glipte onze buurkat het huis binnen, Katja, een leuke lapjeskat die ik tijdens de vakanties verzorg. Een mooie gelegenheid leek mij, want dan zou ons Noortje gezelschap hebben van een soortgenoot, waarbij er misschien moeder-dochter gevoelens zouden ontstaan. Het eerste halfuur hielden zij een halve meter afstand van elkaar, waarbij Katja rustig rondliep ondertussen Noortje niet uit het oog verliezend, wachtend op een goed moment voor de kennismaking. Noortje daarentegen leek erg gespannen en hield al haar bewegingen angstvallig in de gaten, niet echt een kitten die het fijn vond een moederfiguur in de buurt te hebben. Op gegeven moment was mijn geduld op en pakte ik de wuppie van AH, een pas ontdekt en al snel zeer geliefd speeltje van Noortje, en legde het speeltje tactisch in het midden. Blij met de afleiding liep Katja erop af en rook er nonchalant aan. Dat had ze niet moeten doen. Van het een op het andere moment werd Noortje twee keer zo dik en gromde tegen haar als een jonge hond. Snel heb ik de poes uit huis gezet, die het allemaal gemoedelijk onderging en niet echt onder de indruk leek te zijn van het opgewonden standje.

De volgende dag ontving Noortje kraambezoek en gedroeg ze zich voorbeeldig, snoezig en poezelig en liet alle aandacht haar welgevallen. Bestellingen werden geplaatst voor een eventueel toekomstig nestje. Niet veel later toen het bezoek weg was, kwam Katja weer een bezoekje in de tuin brengen, terwijl Noortje vredig aan een riempje op de schoot van mijn vader lag. De afdrukken van haar nagels staan nog in zijn arm, net zoals bij mij, wondjes door blauwe plekken omgeven. Van snoezepoes naar furieuze Gremlin is nog de beste omschrijving, terwijl ik haar, zo rustig mogelijk, aan het riempje al blazend en grommend naar binnen probeerde te werken. Katja had er niets van en liep rustig met opgeheven kop de tuin uit. Imre, die binnen achter zijn computer zat, had wel een hoop kattengeschreeuw gehoord maar associeerde dit niet met ons huiskatje. Helemaal ontdaan, heeft ze nog uren onder de bank gelegen, waarschijnlijk meer geschrokken van zichzelf dan van die andere kat, ach...

Het bezoek aan de dierenarts een week later bracht de volgende uitdaging. In de wachtkamer lag een prachtige wolfshond met oorontsteking, die weinig aandacht voor zijn omgeving had. De nieuwsgierige Noortje snuffelde er voorzichtig aan het riempje rond, totdat ze de hond opmerkte. Van het feit dat ze de eerste vier maanden van haar leven was opgegroeid met een hond was nu, krap anderhalve week later, weinig te merken. Weer deed zich een transformatie voor en werd haar staart twee keer zo dik, terwijl ze onheilspellend naar de in pijn verkerende hond gromde. Gelukkig bracht de dierenarts uitkomst en was het tijd om gechipt te worden. De chip, ter grootte van een rijstkorrel, wordt met een injectienaald tussen de schouderbladen ingebracht, maar Noortje verroerde geen vin en ging na afloop rustig op een stoel zitten.

'Een stoere dame,' zei de dierenarts waarderend. 'Meer een dolle mina' merkte ik lachend op...'maar wel een heerlijke mina...'

Reacties

Elly
Anoniem