Groeten uit Noorwegen!

Noorwegen vakantie

Wij hadden het nog druk voordat de laptops eindelijk afgesloten werden en de koffers gepakt voor een rondreis door 'afwisselend Noorwegen'. De reis was best lang, twee dagen heen en twee dagen terug inclusief bootreis, maar dat mocht de pret niet drukken. Samen met onze goede vrienden gingen we enthousiast op pad, wij met een personenwagen, zij met de camper, die ondanks een laatste controle soms wat kuren bleek te hebben maar ons uiteindelijk toch weer veilig thuis heeft gebracht. We waren op weg, het inpakken was eindelijk achter de rug en de laatste regelingen voor het thuisfront waren getroffen. Eerst via Duitsland met de boot van Kiel naar Goteborg, Zweden, door naar Noorwegen. De terugreis zou anders zijn, via Oslo(langs de 100 kilometer lange landtong) naar Frederikshaven in Denemarken, om door het eindeloze Duitsland weer huiswaarts te keren.

De eerste indruk van de eerste van de drie vakantiehuizen was prima, mooi appartement met sauna en afwasmachine, die in Noorwegen een elementair onderdeel van een vakantiehuisje lijkt te zijn en daar ben ik het helemaal mee eens! De volgende ochtend prachtig weer, maar daarna rond het middaguur, donkere wolken en begon het te regenen, iets waar Noorwegen bekend om is, een vooruitzicht waar je niet vrolijk van wordt. Maar wij, optimistisch als we waren, lieten ons hierdoor niet ontmoedigen en togen op weg met regenjassen en lekkernijen. En zoals het in die eerste week zou blijken, deed de zon later op de dag zijn intrede en werd het alleen maar beter. Een zonnetje maakt of breekt toch wel het ultieme vakantiegevoel, het blijft een gok. Genietend van de natuur en het buitenleven dat met een camper binnen handbereik prima te realiseren was, genoten wij 's avonds op de mooiste plekjes van een eenvoudige maar prima maaltijd. Nog zo'n geluksgevoel, in ieder geval van mijn wederhelft, een kampvuurtje stoken, was toegestaan in Noorwegen en werd veelvuldig in praktijk gebracht, naderhand stinkend naar de rook maar voldaan. 

Noorwegen is een land van uitersten. We hebben over gletschers gelopen of liever gezegd geglibberd en deden nog een poging om op een stuk piepschuim van de gletscher af te dalen, die helaas jammerlijk mislukte maar wel veel hilariteit opleverde. We hebben een bezoek gebracht aan een Meteor Crater, waarbij een jonge Noor ons iets vertelde over het ontstaan ervan en ons een ijsje beloofde als we het antwoord wisten op een vraag die ik ben vergeten, en jawel onze reisgenoot wist het goede antwoord, iets dat nog maar 1 iemand voor hem had gedaan. Petje af voor Eelco. Bij het oversteken van een beek wist onze zoon zich na wat halsbrekende toeren licht te verwonden, iets dat daarna vaker voorkwam tijdens onze klauterpartijen, maar hij bleef lachen en we hadden een prima verpleegkundige bij ons dus wij bleven ook lachen. Wat doe je nog meer als je op de hoogvlakte tussen de  bergen zit, zwemmen in een bergmeer natuurlijk. Inmiddels waren de zomerse temperaturen ook in Noorwegen doorgebroken en waagden wij een duik in het ijskoude meer, hoewel ik de voorkeur gaf aan een geleidelijker aanpak en voetje voor voetje het zuivere bergwater trotseerde. Een dappere poging al zeg ik het zelf, want zeewater is daar warm bij, maar het was heerlijk om zo tussen de bergen te zwemmen en daarna op te drogen in de warme zon.

Ook mocht een echt avontuur niet ontbreken. Verrast met de korting die wij kregen bij een enkele reis bergtop, gingen wij met de skilift de bergen in om 'wandelend' het dal weer te bereiken. Het werd een spannende klimpartij die op de vaak vochtige en glibberige bergwanden niet zonder vallen en opstaan verliep, het beloofde wandelpad naar beneden hebben wij niet kunnen vinden. Wij bereikten de top in 10 minuten, de terugtocht kostte ons 2,5uur bloed, zweet en tranen, waarbij wij onze behendige zoon even uit het oog verloren omdat wij niet zo snel bij hem konden komen(gelukkig hoorden wij elkaar wel). Gelukkig liep ons avontuur goed af. UItgeput maar opgelucht zochten wij verkoeling bij een bergstroompje en namen wij nog een duik in het koele meer, waarna een bbq en de nodige wijn de herinnering aan ons hachlijke avontuur verzachtte.

Blijkbaar waren we echte geluksvogels. De stad Bergen kent gemiddeld 275 regendagen, maar tijdens ons bezoek bleef het droog en dwaalden we door de smalle houten steegjes met gekleurde houten (kerst)winkeltjes ofwel Bryggen(UNESCO-Werelderfgoedlijst) en de bekende Bergse vismarkt. Daar hebben we een patatje vis gegeten en heb ik mijn eerste stukje walvis gegeten(ik geef toe het is een beschermde diersoort, al denken sommige landen daar blijkbaar anders over), maar het werd ons aangeboden, tja... Niet echt lekker vonden wij, het biefstukje was een beetje taai en had een penetrante smaak. Zo vrolijk gekleurd als de houten huizen trouwens oogden, wit of met die specifieke roodbruine kleur, kwamen de inwoners niet op ons over, een beetje nors die Noren of je nou al dan niet toerist was of juist omdat je een toerist was... Enkele Noren hebben ons zelfs een keer subtiel maar dringend verzocht het veld te ruimen omdat wij blijkbaar op een prive-strandje geparkeerd stonden(wij hadden al zo'n donkerbruin vermoeden omdat wij een provisorische slagboom over het bospad subtiel verwijderd hadden), en maakten zij stilzwijgend foto's van de camper naar het leek om ons te intimideren, vreemde vogels die Noren.

Voor een goedkope vakantie moet je niet in Noorwegen zijn, al is het lastig rekenen met de Noorse kroon, vooral op het gebied van drank. Als rasechte Nederlanders 'smokkelden' wij in die handige camper onze eigen drankvoorraad mee: '4 keer 3-literpakken wijn, een fles Whisky en een fles Kahlua', goed voor een gemiddelde van 1 a 2 glaasjes wijn per avond, prima leven toch. Starend met ons glaasje naar de heldere hemel, waar het pas na elven echt donker begon te worden, mijmerden wij over het mooie Noorwegen dat in onze ogen best Amerika had kunnen zijn of zelfs Nieuw Zeeland omdat het zo afwisselend was. De sterrenhemel was intens met daarachter het vage schijnsel van de melkweg, iets dat je in Nederland eigenlijk nooit kan zien door het vele licht.

Maar ondanks de indrukwekkende natuur heeft Noorwegen ook zijn duistere kanten. Bijna dagelijks stond er op de voorpagina van de kranten de foto van een tienermeisje Sigrid Gaten, dat vermist werd. Soms met een profielschets van een mogelijke dader of een foto van een ontroostbaar familielid. Paginagroot werd de situatie van de vermissing uit de doeken gedaan, tijdstippen waarop het meisje voor het laatst gezien was, foto's van de betreffende omgeving en reconstructie, iets dat je alleen in de Noorse dagbladen ziet maar niet op internet bericht wordt. Een jaar eerder op 22 juli had Anders Breivik toegeslagen, de massamoordenaar die twee aanslagen pleegde waarbij 77 mensen om het leven kwamen: 'Een bomaanslag in het regeringskwartier in Oslo en de schietpartij op het eilandje Utoya tijdens een jongerenzomerkamp van de regerende Noorse Arbeiderspartij'. Dat geeft toch te denken.

Maar ondanks deze berichten, waanden wij ons nog steeds in een bijna surrealistisch land waar de daken van de houten huizen bekleed waren met grasmatten met soms een enkele kerstboom erop. Moose hebben we niet gezien, dat was jammer. Moosekoppen genoeg, maar dan opgezet aan de muur van een hotel of toeristenshop of grimmige opgezette bruine beren in de hal van een hotel, als warm welkom? Op de markt verkochten ze huiden, vos, wolf of zeehond?, rendierenhuiden en flessenopeners bevestigd aan een hertepoot, een beetje te luguber naar onze zin. 

In Oslo zagen we nog de binnenkomst van de MS Rotterdam die wellicht een tocht langs de noordkant zou maken, door de heldere diepten van de fjorden voor een onvergetelijke herinnering aan het Noorderlicht. Maar ook wij genoten bij zonsopkomst op de boot van de heldere kleuren van een regenboog eindigend in de grijsgroene zee, ligt de pot goud misschien ergens op de zeebodem?, terwijl de boei ook in het zonnetje gezet werd, heel bijzonder en weer eens iets anders als bij de heenreis waar wij op het schip werden verwelkomd door een pianospelende Bee Gee terwijl er braadworsten geserveerd werden, ook leuk trouwens. Bij terugkomst realiseerden wij ons dat wij nergens paspoortcontrole hadden gehad, een vreemde gewaardwording eigenlijk. 

Kortom een reis om te koesteren en te herinneren terwijl de dagelijkse beslommeringen ons weer totaal in beslag nemen. Toch wel een goed idee een fotoboek, zodat wij zo nu en dan al bladerend weer even stil kunnen staan bij een onvergetenlijke reis.

 

 

Reacties

Levina
Regina
Esther