Het Hofnarretje - 15 december 2010

Robert Mikelson,pedofiel,kinderlokker,Bureau MaRiT,detectiveroman,Rotterdam

Als ouder besef je maar al te goed hoe moeilijk het is om je kind een goede opvoeding te geven. Wat je vooral wilt is de juiste keuzes maken, je kind staat centraal en het motto 'alles in het belang van je kind' staat hoog in het vaandel. Vaak, juist omdat je alles zo 'perfect' mogelijk wilt doen, komt een 'ongelukkige' keuze hard aan, een ouder stelt zichzelf snel te hoge eisen. Maar hoe moeilijk het op dat moment ook is, de meeste keuzes zijn niet definitief of onherstelbaar, er komt altijd wel een moment dat dezelfde situatie zich herhaalt, voor een tweede kans of een derde, maar niet altijd....

Er zijn momenten waarop een keuze een levenslange nasleep krijgt en dan wordt het een gewetenskwestie die de betrokken ouder, of in ieder geval hun kind, levenslang blijft kwellen.

Robert Mikelson, beter bekend als Robert M, is de pedofiel die onlangs in het nieuws kwam door, let op: 'ernstig', grootschalig seksueel misbruik van kinderen op een aantal kinderdagverblijven. Op zich al bijzonder dat iemand van de andere sekse, als 'kinderjuf' op een kinderdagverblijf werkt, maar een uitzondering bevestigd waarschijnlijk de regel. Als ik mijn fantasie laat werken dan ga ik nog een stapje verder en betrek de zogenaamd 'onschuldige' directeur in mijn complottheorie. Een heel pedofielennetwerk, die 'bijklussen' met kwalijke fotografie van de allerkleinsten en een directeur die zijn eigen dubieuze, onderdanen kan uitkiezen, een ideale situatie, tenminste als je pedofiel bent. Maar hoe zit het nu met de ouders? Als ouder kun je niet kritisch genoeg zijn, is mijn uitgangspunt, maar misschien ben ik wel te wantrouwig, ik ben tenslotte opgegroeid met een vader die politieagent was en mij voortdurend voorhield nooit iemand te vertrouwen. Nog steeds ben ik alert op mogelijke, onwelkome bezoekers op het schoolplein, oke, moeders, vaders, opa's of oma's daargelaten, maar verder heeft niemand er iets te zoeken.

Ik kan me mijn eerste kennismaking met het dagverblijf van mijn zoontje nog goed voor de geest halen. Als kersverse moeder van een baby van nog geen twee maanden, moest ik het lot van mijn kind, net als zovelen moeders met mij, een tweetal dagen in de handen van wildvreemden leggen. Maar, het mag gezegd, het voelde direct goed, goede regels, open klimaat, vriendelijke juffen, vrolijke kindertjes, schoon en nietsverhullend, precies zoals een dagverblijf hoort te zijn. Ik kan het niet helpen me af te vragen hoe de situatie was op kinderdagverblijf 'het Hofnarretje'. Had ik daar hetzelfde gevoel gehad of was ik er weggegaan met een vreemd, knagend gevoel van onrust ik mijn maag, had mijn voorgevoel me gewaarschuwd of zou ik net als al die andere ouders mijn kwetsbare allerkleinste met een gerust gevoel daar achtergelaten hebben...? 

Hoe kan het dan toch dat er op zo'n grote schaal misbruik is gepleegd, door tenminste 1 medewerker, die bovendien al een keer was aangeklaagd door een 'onnozele' moeder, volgens de directeur, ook een teken aan de wand van de dubieuze rol van de zogenaamd 'onschuldige' directeur. Ik kan mij voorstellen dat personeel van een dagverblijf, en zeker een leidinggevende, juist worden getraind op dit soort waarnemeningen en elke opmerking hierover serieus moeten nemen, als zij het niet doen, wie dan wel? Afgezien van het feit dat ik mij er enorm over verbaas dat de politie een dergelijk aanklacht niet serieus neemt, een klein jongetje dat bepaalde seksuele handelingen voordoet zou volgens hen normaal gedrag vertonen...hebben zij zelf geen kinderen..., zouden ouders onmiddelijk hun kind moeten beschermen en de betreffende persoon hierop moeten aanspreken. Laat hem zich maar tegen deze oprechte aanklachten verdedigen en probeer dan eens kritisch op zijn manier van spreken en gedrag te letten, kijkt hij je recht aan, is hij zenuwachtig, hoe is zijn reactie(te fel, te berustend of juist 'kinderlijk onschuldig')? Dan durf ik bijna niet over de beruchte slaapfeestjes te beginnen, slaapfeestjes van peuters, ja, bij oma, maar niet in een huis vol volwassen mannen, zonder vrouwen of moeders! Een verkeerde keuze kan ik begrijpen, heel goed zelfs want daar ben ik kampioen in, maar slaapfeestjes kan ik met mijn gedachten niet bij. Wie is er nu eigenlijk de werkelijke schuldige van een geschonden kinderziel, de pedofiel of de ouder door zijn/haar gemakzucht of onnozelheid! 

Dan nog een aantal feiten over pedofilie, bron is Elsevier, jaarlijks worden er ongeveer 2.300 gevallen van kindermisbruik door het OM in behandeling genomen, waarvan veruit de meeste daders bekenden zijn van het kind, zoals ouders, hulpverleners, leerkrachten. Blijft dus het feit te allen tijde alert te zijn op de mensen aan wie jij je kind toevertrouwd, je kind zelf kan het niet, misschien wel een van de belangrijkste taken van het ouderschap... Onze kinderen zullen ons er eeuwig dankbaar voor zijn.