laatste loodjes

Druk, druk, druk, de weken zijn voorbijgevlogen en 2 juni is het al zover, de boekpresentatie nadert met rasse schreden.

Het derde deel van Bureau MaRiT nog even af, de presentatie voorbereiden want je wil toch iets zinnigs te vertellen hebben, uitnodigingen en persberichten opstellen, want ja het zou leuk zijn als er mensen op afkomen, tegelijkertijd afspraken maken met de drukker, ohja kun je ook nog wat postertjes voor me drukken, das wel zo leuk voor de boekhandelaren... 

Dan, zijn ze er! Een moment van rust en vol trots kan ik mijn ogen niet van het boek afhouden, de kleur is ook zo goed gelukt.. Maar veel tijd is er niet, de boeken moeten naar het Centraal Boekhuis in Culemborg, waarbij Gerrit me altijd trouw vergezeld. Ruud, de receptionist van CB herkent me al en zal BM zeker gaan lezen, zo belooft hij lachend. Snel nog Nasi voor Gerrit en een lekker broodje voor mij bij de plaatselijke friettent waar we inmiddels vaste klant zijn. Dan weer snel terug, Gerrit moet klaverjassen en Ilean komt zo uit school, dan gaat de boekenpromotour weer even op de plank. Ondertussen de contacten bijhouden en het juiste stukje tekst zoeken voor bij de presentatie, eigenlijk toch wel lastig want je wilt niet teveel vertellen maar ook iets te vertellen hebben. Het onderwerp is boeiend, in ieder geval voor mij, maar is dat het ook voor de gasten? 

Die avond buiten aan tafel na een alweer bijna zomerse dag even bijkomen van alle drukte. Het gesprek gaat over de maaltijd, pasta met vis. 'Bah, wat zit daar voor vies groen ding in mijn eten,' zegt onze altijd beminnelijke negenjarige zoon. Ik weet het even niet. 'Dat is eh..., geen Rozemarijn, eh...' Imre weet het ook niet en doet ook weinig moeite om zich in het onderwerp te verdiepen. Dan komt er een vriendje de tuin in waarmee zoonlief een uitgebreid gesprek over een of ander computerspel aangaat. Dat wordt me toch echt een beetje te gortig. Vriend gaat terug naar het voetbalveld en zoon gaat eerst maar eens zijn bordje leegeten. Na nog een paar ingewikkelde namen uitgewisseld te hebben van de meest vreemdsoortige wezens die zijn leven lijken te beheersen, lijkt de rust weergekeerd als Ilean met veel haast zijn eten naar binnen propt. 'Ohja, mam, het is Basilicum...' Ik kijk hem lachend aan, maar deze terloopse opmerking schijnt zowel vader als zoon al niet meer te boeien. Het is een van die dagen...