Tipje van de sluier BM4

De slotzin van Bureau MaRiT geschreven, YES! Alweer het vierde deel, soms begrijp ik het zelf niet, en het vijfde deel zit alweer in mijn hoofd.. Nu niet op de zaken vooruit lopen, er is nog genoeg te doen. En, niet onbelangrijk, de editors moeten hun licht er nog over laten schijnen, die naast de taal ook direct een kritische blik werpen op de verhaallijnen. Het was lastig genoeg dit keer, dat is het eigenlijk iedere keer, maar eenmaal voltooid is de voldoening groot. Ook nu weer een spannend verhaal, al zeg ik het zelf, met de nodige merkwaardige karakters en vreemde kronkelingen, maar toch hopelijk met een goed gevoel eenmaal uitgelezen. Want dat is mijn doel, de lezer ondanks alle ellende een goed gevoel te geven, ga er maar aan staan... Nu kan ik alvast een stukje publiceren, hoewel het kersvers is en er waarschijnlijk nog flink in geschrapt gaat worden, dus wees gewaarschuwd. Een tipje van de sluier voor de trouwe lezers: Een stukje uit de Proloog van Bureau MaRiT 4 "De zaak van de beschadigde Toyota, De jaloerse vriendin en De zaak van een hete dood":

"... Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd, met zulke gedachten moest hij het ook wel benauwd krijgen. Hij wilde zich juist ontspannen, zijn geest verruimen, zich verheugen op de tijdelijke vrijheid die in het verschiet lag. Weer liep er een straaltje heet zweet langs zijn gezicht, het deed pijn aan zijn ogen, zijn gevoelige tepels, en hij proefde het zout op zijn tong. Het werd tijd om ermee te stoppen, zodat hij zich nog even kon opfrissen en vast een fles wijn kon opentrekken, met het vooruitzicht op een ontspannen samenzijn, een vurige nacht. 

Hij sloeg zijn ogen open en kwam langzaam overeind. Zijn handdoek was doorweekt van het zweet. Was hij de tijd misschien vergeten, zijn horloge lag in het huis. Misschien was hij wel in slaap gevallen en daardoor oververhit geraakt? Wankelend stond hij op en liep naar de deur, deze automatisch open trekkend, loom en verhit, verlangend naar de koele buitenlucht. De deur klemde. Werktuiglijk deed hij een nieuwe poging en trok onbewust harder. Verwonderd fronste hij zijn wenkbrauwen, er was geen beweging in te krijgen? Nogmaals zette hij zich schrap en hield beide handen geklemd om het handvat, terwijl hij met een ruk zijn hele gewicht naar achteren gooide. Hij hield er alleen maar pijnlijke handen aan over. Zonder erbij na te denken, deed hij een stap naar achteren en beukte met alle kracht die in hem zat tegen de houten deur. Afgezien van een pijnlijke schouder, een licht gekraak en een subtiele schijnbeweging, gebeurde er niets. Het zweet gutste van zijn voorhoofd, van zijn oksels langs zijn brede lijf, maar hij merkte het niet. Door paniek bevangen, keek hij wild om zich heen, terwijl hij ondertussen de zweetdruppels van zijn ogen wreef. Er moest een oplossing zijn, dit was te onzinnig voor woorden. Krampachtig probeerde hij na te denken, maar zijn gedachten waren troebel. Met zijn droge tong proefde hij zijn mond, zijn opgezwollen keel. Hij moest water hebben, dit was niet langer goed voor zijn gezondheid. Die allesverzengende hitte. De warmte waarvan hij normaal zo kon genieten, leek nu veranderd in een bloeddorstige vijand. Hij moest vluchten uit deze nachtmerrie. Lachend om zijn paniekaanval zou hij ontwaken, zijn lichaam volledige ontspannen, om vervolgens rustig onder de ijskoude douche te stappen, die zijn lichaam verkwikte. Daarna zou hij als herboren zijn en samen met Marcel van een gezonde maaltijd genieten met het vooruitzicht op de onbezorgde tijd die voor hen lag. Een pijnscheut trok plotseling door hem heen, zijn tepels leken in brand te staan en hij sloeg zijn armen beschermend voor zijn borst. Het was geen droom, maar een vreselijke werkelijkheid. Als hij niet snel de buitenlucht in zou ademen, zou zijn naar verkoeling snakkende lichaam bezwijken. Hij moest iets doen...."