ZWEDEN, Pacu's en (ont)spanning

Saffle,vakantie Zweden,2013Zweden, land van rust en ruimte. Ongeveer 10 miljoen inwoners in een land 10 keer zo groot als Nederland, ongerepte natuur (ons tweede vakantiehuis stond in een natuurreservaat vlak bij een groot meer), ontspanning, niets moet alles mag (sommige Zweden leken graag in hun nakie in het meer te zwemmen of hun haar te wassen), knackebrod en insecten. Dat laatste was jammer als je 's avonds nog op pad ging om elanden te spotten en inplaats daarvan je tevreden moest stellen met een enkel hertje, maar aan muggen geen gebrek. En het moet gezegd, Zweden is prachtig. De vakantie gezellig en ontspannend, lekker rustig opstaan, koffie en warme broodjes op het terras met een lach en een goed boek binnen handbereik. Later op de dag tijd voor een wandeling door de bossen, een klimpartij over de typisch vlakke rotsen bij het meer, een zwempartij naar de andere kant van het meer of van een onbewoond eiland naar het vaste land, en een fietsritje over het oude spoor dwars door de natuur. Bij het Bbq'en op een van de vele onbewoonde eilanden mag een goed glas wijn niet ontbreken, door ons in grote hoeveelheden geimporteerd vanuit Nederland, om de vakantie een beetje betaalbaar te houden. Om de hongerige magen te stillen is zelfs een bezoek aan de plaatselijke supermarkt een bijzondere ervaring, al is het alleen maar om de grote schappen met allerhande knackebrod met eigen ogen te aanschouwen. Aan een beetje spanning en sensatie ontbrak het deze vakanttie niet, was het niet de camper die er soms de brui aangaf maar die onze vrienden altijd weer aan de praat kregen, dan waren het wel de Pacu's die voor enige commotie zorgden. Dankzij Internet werden we uptodate gehouden van het laatste nieuws. Aangezien het meestal komkommertijd is in de zomerperiode weidde de Telegraaf uit over Pacu's, zogenaamde ballenbijters, grote vissen die de Zweedse wateren zouden terrorriseren op zoek naar nietsvermoedende slachtoffers. Hoewel wat lacherig met de opmerking dat die Zweden wel erg drastische berichten verspreidden om het naaktzwemmen tegen te gaan, bleef het bericht toch hangen. Achteraf bleken deze 'bijtgrage' vissen daar inderdaad voor te komen, maar wel in de overloop met zout water omdat het zoutwatervissen zijn. Na afloop was alles nog compleet gelukkig.

Aan het eind van de dag van aankomst in ons eerste huisje riepen wij de hulp in van de huiseigenaar, omdat wij midden in het bos opeens voor een groot hek stonden. Door het donker volgden wij hem, terwijl het pad steeds smaller werd en het bos dichter, totdat wij bij een op het oog eenzaam huis arriveerden aan de rand van een groot meer. Visioenen van kwaadwillenden die vermoeide toeristen het huis in lokten om hun sinistere spelletjes mee te spelen, hielden mij in hun ban, todat bleek dat Bengt, de eigenaar, een heel geschikte Zweed was die niets liever deed dan je te helpen. Ik moet minder films kijken. De volgende dag bleek het vakantiehuis in een soort van vakantieparkje met die kenmerkende rode huizen te staan. Om een beetje in de sfeer te komen, hadden wij de hele serie van The Bridge meegenomen, die wij dan 's avonds keken. Omdat het toch vakantie was, keken wij vaak twee afleveringen achter elkaar om de spanning er een beetje in te houden. Op de terugweg werd de brug tussen Denemarken en Zweden met een lengte van ongeveer 8 kilometer, nog eens uitgebreid gefilmd en gefotografeerd vanuit het open dak van de camper, een stuntman was er niets bij.

Het tweede huis behoorde toe aan Nederlanders die het concept IKEA wel erg hoog in het vaandel droegen, overigens met een prima resultaat. Eigenlijk was het een grote, sfeervolle, lichte blokhut met een waanzinnig groot terras met uitzicht op woud en een meer twee keer zo groot als het IJsselmeer. Op onze nogal voor de hand liggende vraag waarom deze mensen naar Zweden waren verhuisd, was het antwoord kort en simpel: "Ach, je leeft tenslotte maar een keer". Meer uitleg hadden wij niet nodig. Tenslotte bleken deze mensen gek te zijn op elandenbiefstuk, volgens eigen zeggen het meest malse biefstuk wat er maar bestond, en met een beetje geluk zelf geschoten, dus kakelvers. Op zolder vonden de heren het bewijs..

Tijdens de terugtocht uit Zweden dachten wij 's avonds in Duitsland nog wel gemakkelijk een overnachting te kunnen boeken, maar dat viel behoorlijk tegen. Geen zimmer frei, of motel, of hotel zelfs niet 100 kilometer verderop in Hamburg. Bijna gaven wij de moed op en namen het besluit de laatste 600 kilometer door te rijden, totdat wij tenslotte een plaatsje vonden in een soort van manege/motel met de toepasselijke straatnaam Hengstkamp. Een vreemde gewaarwording om daar In het donker op de eigenaren te wachten totdat deze overhaast van een gospelconcert terugkeerden. Geen kwaad woord over deze gastvrije Duitsers, ook al stond er op de bon 99euro en moesten wij contant 180euro afrekenen(voor 6 personen). Het maakte ons niets uit want het enige waar wij naar verlangden was een warm bed om in te slapen. 

Waren wij op de heenreis echt toe aan vakantie, de rust in Zweden verrichtte wonderen zodat wij na twee heerlijke weken volledig ontspannen weer huiswaarts keerden.   

Met groeten van de Pacu:

Reacties

Bjorn
ED